Havalar bulutlanmaya başladı...
Yaz bitti, son bahar
Kendini göstermeye başladı.
Bu yüzden mi bu
Depresif ruh hali???
Yoksa;
Melankoli mi demeliyim.

Başkalarının acılarını
Sünger gibi emiyorum.
Ama ben ne hissediyorum???
Onlarla birlikte, aynı acıları
Ben de yaşıyorum.
Dünyanın yükünü,
Ben mi sırtlanmak zorundayım?!

Dünya acı çekiyor,
Türkiye acı çekiyor...
Bu doğru.
Ne yapayım yani;
Onlar için kendimi
Feda mı edeyim?!!?

Bu gidişat,
Tükenmişliğe doğru!!!
En azından,
Bana neler olup bittiğinin
Artık farkına varıyorum.
Farkındalık çok önemli!!!

Dayanamıyorum;
Acı çekiyor, görüyorum...
Halbuki;
Benim de bir hayatım,
Olmalı değil mi?

Spor yapmayı severim mesela.
Elektronik, bilgisayar,
İlgi alanıma girer...
Bir yuva kurmadım/kuramadım.
Arabam hatta ehliyetim yok.
Vasat bir işte çalışıyorum.

İş yerim,
Vasat bir çevre.
İçinde yaşadığım çevre,
Beni acımasızca etiketlemiş.
Halbuki;
Ben de bir insanım!!!
Duygusal, cinsel, sosyal
İhtiyaçlarım var!!!

Yüreğimin götürdüğü yer,
Beni yalnızlıkla,
Baş başa bıraktı.
En sonuncu platonik (uzaktan) aşkım
Eskilerine hiç benzemedi.

Aşık olduklarım,
Gerçekten o kızlar mıydı;
Yoksa onların, kafamda yarattığım
İmajlarına mı aşık olmuştum???
Çünkü;
Tanımadan sevmek,
Nasıl olacak???
Belki mevcut olan sadece,
Kafamda yarattığım,
Bir öyküydü...

Zaten senaryo yazma konusunda,
Zihnim oldukça başarılıdır...
Zekam;
IQ testiyle tescilli.

Bir çocuk vardı geçmişte:
Duygu/düşüncelerini
Ne zaman paylaşmaya çalışsa
Ya alay edilen,
Ya da azarı yiyen...
İşte böyle böyle o çocuk;
Kendi varlığından utanmayı öğrendi...

Ama bu;
Nasıl bir yaşam arzusu ki;
Anlamlı bir yaşam...
Hakkını vere vere yaşamak...
Bir hedef, bir ideal...
Neden kendimi gerçekleştiremeyeyim???
Bir seferinde,
Kayanın içinden çıkmış,
Bir papatya görmüştüm...